जराशी धडपड

दोस्तहो नमस्कार,
तीन्-चार महीन्यापूर्वी जयाची कविता वाचता वाचता चाल सुचली मला,आणि ती record करुन ऐकवली तुमच्यापैकीच काही मंडळींना.
चाल उत्तम असल्याचे अभिप्राय आले, बरच प्रोत्साहन मिळालं म्हणुन studio मधे जाउन recording करायची हिम्मत केली.

नवर्‍यानीही कौतुकानी या गोष्टीत भाग घेतला, support केला.
आवाजाला रियाजाचा अभाव लगेचच जाणवतोय त्या बद्दल कान उघाडणिही झालीये
तरीही माझं हे गाणं, जसं आहे तसं तुम्हा सर्वांना ऐकवावसं वाटतयं.
तर हे माझं पहिलं वहिलं गाणं माझ्या तमाम दोस्त मंडळींना सादर अर्पण

http://odeo.com/channel/411313/view

चारोळी

मनाच्या मनाला
कशा व्यथा कळाव्या
न ओठी शब्द येता
नेत्री तूझ्या दिसाव्या

जख्म

जिंदा होने का एहसास दिलाते है ज़ख्म
फिर जीने का कोइ बहाना बन जाते है ज़ख्म!

जी उठती हूं फिरसे जब कुरेदती हूं इन्हे
हर सुबह बनते है नये, और शाम पुराने से ज़ख्म!

चिंगारी सी जलन,तपती धूप सी अगन इनमे
ठहरे पानी से है फिर भी क्यू सुलगते है ज़ख्म!

संभाले है न जाने कितनी मुद्दतोंसे मैने
मिलो तो बताऊं के है तुमसे भी प्यारे अब ये ज़ख्म!

कारण

पटकन कोरडी पडणारी जखम
नकोशी वाटायला लागते,
जेंव्हा
भळभळणार्‍या जखमेचीच सवय करुन दीलेली असते
मग खपली धरत असली तरी,
खरवडुन काढावीशी वाटते,
आणि
त्यातुन निघणारी कळसुध्दा देउन जाते एक अघोरी आनंद...
चला बर झालं वाहती झाली जखम परत,
आता नवीन खपली धरेपर्यंत काळजी नाही काहिच,
दु:ख करायला आहे काहीतरी कारण आता.

श्यामली

उंच माझा झोका गं

उघडच असतं दार पिंज-याचं
अन पंखही नसतात छाटलेले
येतं पाखरू बाहेर
मस्त झेप घेतं आकाशात
पींज-याभोवती फेरी मारत एक छानशी
आणि येऊन बसत परत
पींज-यातल्याच झोक्यावर,
बाजूलाच बहरलेल्या उंच गुलमोहराकडे बघत
गुणगुणतं मजेत,..
उंच माझा झोका गं........